Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

El alma prende fuego...







  Να απλά μερικές φορές μου λείπει εκείνη η Μυρτώ που πάταγε από συναίσθημα σε συναίσθημα και ανέβαινε στα σύννεφα...





υ.γ. Η φωτο τραβηγμένη στις Σπέτσες τότε που τα πατήματα ήταν εύκολα και μετά ένα σφηνάκι λευκή τεκίλα.


5 σχόλια:

Liz είπε...

γαμώτο. ωραίο ειναι αυτο το "ανεβαίνω στα σύννεφα". στου ευχομαι πάλι συντομα *
Λ.

kovo voltes... είπε...

Κάπου εκεί είναι...Δε χάνονται εύκολα απο μέσα μας τέτοιες ομορφιές. Ίσως να αλλάζουν λίγο ρούχα, αλλά δε χάνονται...;)

roundel είπε...

*Liz*
Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα' ναι!

Κάπως έτσι...
Ευχομαι το ίδιο και για σένα!

;)

roundel είπε...

Βολτίτσα μου,

όχι δεν χάνονται αλλά δεν έχουν την ίδια δύναμη και ζωντάνια που είχαν κάποτε, που θα πάει όμως, πάλι δικά μας θα'ναι!

φιλιά

Ανώνυμος είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=ezmlG3ay9sM