Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

Σκόρπια...



     




       Είναι λυπηρό να βλέπεις τόσους ανθρώπους μόνους.///Η μοναξιά είναι ο καινούργιος τρόπος ζωής.///Είναι όμορφο να μοιράζεσαι.///Τα φύλλα άρχισαν να πέφτουν, το φθινόπωρο θα είναι σε λίγο εδώ.///Ανυπομονώ να κάνω μια βουτιά στη θάλασσα.///Δε θέλω να έρθει ο χειμώνας.///Είναι περίεργο να βλέπεις την πόλη από έναν ουρανοξύστη.///Είμαστε μικρότεροι απ' ότι φανταζόμαστε.///Το εγώ μας είναι μεγαλύτερο απ' ότι του πρέπει.///Μ' αρέσει να βλέπω τον ήλιο να δύει.///Είμαι ακόμα στο Λονδίνο.///Μου λείπει η Ελλάδα, αλλά δε μου λείπει και καθόλου.///Μου λείπει η θάλασσα πολύ.///Έχω πολλά να πω που ξεχειλίζουν.///Νιώθω πολλά και τίποτα, ίσως έχω νεκρώσει λίγο.///Η ζωή με έκανε σκληρή μα παραμένω μαλακή σαν βούτυρο.///Θέλω να ταξιδέψω μακριά.///Έλα να σου δώσω ένα φιλί.///Μη μ' ακουμπάς.///Η βροχή σταμάτησε.///Ο χειμώνας έρχεται και γω σκέφτομαι καλοκαίρια.///Νυστάζω.///


υ.γ. Είστε ακόμα εδώ;




Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Λονδινο #1









       Λονδίνο, έξι μήνες τώρα που δεν έχω καταλάβει πως πέρασαν αλλά έχω καταλάβει και πολύ καλά. Η ζωή μερικές φορές έχει πολύ πλάκα και ξέρει πολύ καλά τι κάνει και που σε οδηγεί, αρκεί να ανοίξεις και να εμπιστευτείς. Αυτό έχω αρχίσει να μαθαίνω ξανά στο Λονδίνο, να εμπιστεύομαι, όχι τους ανθρώπους αλλά τις καταστάσεις. Ναι έχω περάσει πολύ δύσκολα και μοναχικά αλλά έχω μάθει και πολλά και συνεχίζω να μαθαίνω καθημερινά.
    Το Λονδίνο είναι ένας ατελείωτος χορός που δύσκολα θα σε προσκαλέσει αλλά άμα αρχίσεις να χορεύεις δε θα βάλεις κώλο κάτω να είσαι σίγουρος. Πολύ δουλειά, λίγος ύπνος, στα ρεπό διάβασμα και κάπως έτσι κυλάει η ζωή. Μια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ που αν δεν βάλεις ένα φρένο μπορεί εύκολα να σε στείλει στο νοσοκομείο με υπερκόπωση η να σε καθηλώσει για μέρες στο σπίτι με ένα σπασμένο πόδι. Την υπερκόπωση την αποφύγαμε στο τσακ, το σπασμένο πόδι όχι. Και αυτό μια μεγάλη ανακάλυψη, το πόσα μπορείς να κάνεις με ένα πόδι και το πόσα δεν μπορείς.
   Μου λείπει η Ελλάδα, οι φίλοι μου, ο σκύλος μου, η οικογένεια μου και η θάλασσα αλλά, αυτό το μεγάλο αλλά που με πόναγε και με πονάει ακόμα. Δεν ξέρω αν θέλω να μείνω εδώ αλλά δεν θέλω να γυρίσω πίσω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχει ξεκινήσει ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μου και βλέπουμε....




υ.γ. Μου λείψατε.



Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Σύντομα...


.
.
.
.
.
 .
.
.
. 
-Μου τη σπάει που νυχτώνει τόσο νωρίς.
-Στεναχωριέσαι;
-Εσύ;
-Μην απαντάς με ερώτηση!
-Λίγο.
-Και γω.
-Ήρθε η ώρα, είσαι έτοιμη;
-Δε ξέρω αν θα είμαι ποτέ.
-Τώρα είσαι;
-Όχι.
ότε ετοιμάσου, ήρθε η ώρα. 
.
.
.
.