Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010

Το χωριό


Φέτος πρώτη χρονιά Πάσχα στο χωριό μου, δηλαδή στο υιοθετημένο χωριό μου και αυτό διότι η καταγωγή μου είναι λίγο απ' όλα, λίγο από Κρήτη, λίγο από Μικρά Ασία λίγο από Εύβοια, αλλά κανένα από όλα αυτά τα μέρη δεν αισθάνομαι ως χωριό μου. Οι καλοί μου γονείς όμως σταμάτησαν να μπερδεύονται με τις πολλές προελεύσεις και αποφάσισαν να βαφτίσουν για χωριό τους το Πήλιο, έτσι αγόρασαν ένα σπιτάκι πάνω στο βουνό για να νιώθουν και τα παιδιά τους επιτέλους ότι από κάπου κρατάει η σκούφια τους.
Τι να πει κανείς για εκείνο το μέρος που όλες τις εποχές του χρόνου είναι ένας παράδεισος.

Εκεί τα παιδιά παίζουν μέσα στις αυλές που τώρα την άνοιξη γέμισαν λουλούδια, τρώνε κουκουνάρια από τα δέντρα και τρέχουν ανάμεσα στις ανθισμένες κερασιές.

Εκεί όποια πέτρα και αν σηκώσεις από κάτω θα βρεις νερό, ευλογημένος τόπος. Αν θέλεις να μαγειρέψεις χόρτα, κάνεις μια βόλτα παραδίπλα και μαζεύεις μια τσάντα. Οι άνθρωποι έχουν κόκκινα μάγουλα. Την Μ. Παρασκευή ο επιτάφιος κάνει βόλτα ανάμεσα στις ανθισμένες αυλές, ανεβοκατεβαίνει τα καλντερίμια και περνάει δίπλα από το ποτάμι.


Εκεί την ανάσταση ο ουρανός γεμίζει πυροτεχνήματα όταν οι καμπάνες ηχούν χαρμόσυνα.


Εκεί την Κυριακή του Πάσχα οι άνθρωποι χορεύουν και γλεντούν, πίνουν και εύχονται χαμογελαστοί. Εκεί είναι όλα αυθεντικά ακόμα ανέγγιχτα από τον μοντέρνο τρόπο. Εκεί όταν σε συναντήσουν στο δρόμο σε χαιρετούν και σου χαμογελούν, σε ρωτούν ποιανού είσαι και σου εύχονται να είσαι καλά.



 Φέτος όλα ήταν μια εμπειρία, τα ξύλα που έπρεπε να μαζέψουμε για να ζεσταθούμε, το μεσημεριανό τραπέζι στον ήλιο με θέα τα πλατάνια και τη θάλασσα, το ζεσταμένο νερό στο γκάζι για να κάνουμε μπάνιο μέσα στη σκάφη, τα λεμόνια που μαζέψαμε από τα δέντρα, οι βόλτες στα μονοπάτια, η θάλασσα και από κοντά και από ψηλά, τα χαμόγελα, το κρασί, εμείς οι τρεις, όλα ήταν διαφορετικά. Θέλαμε πολύ, κάναμε πολύ, ήμασταν λίγοι αλλά δεν χρειαζόμασταν και άλλους.

Και γύρισα και είδα ανθρώπους με χλωμά πρόσωπα να κατσουφιάζουν. Ανθρώπους που έχουν πολλά αλλά τους λείπουν τα πιο βασικά. Ανθρώπους που δεν χαλαρώνουν ποτέ, που δύσκολα γελούν και εύκολα γκρινιάζουν. Και μπετό, πολύ μπετό, πάρα πολύ μπετό, ρε φίλε δε χωράμε πια εδώ. Στεναχωρήθηκα που γύρισα, εύχομαι σύντομα να είμαι πίσω και να μείνω περισσότερο.


Υ.Γ.Εκείνο το βράδυ μου ζήτησες να σταθώ εκεί, να χαμογελάσω και να δώσω χαιρετίσματα και γω σου είπα ότι θα σου φέρω πίσω εκείνη τη στιγμή. Δική σου λοιπόν με ένα μεγάλο χαμόγελο : ))

10 σχόλια:

annanas είπε...

Αν και δεν έχω πάει Πήλιο (να 'μαστε καλά, το καλοκαίρι λέει το πρόγραμμα), έχεις υπέροχο χωριό, κρίνοντας απ' τις φωτογραφίες! Λατρεύω τη θάλασσα και σιχαίνομαι τη βρωμούπολή κι ας επέλεξα τελικά, να ζήσω εδώ την υπόλοιπη ζωή μου. Ας όψεται...

roundel είπε...

annana,
ωραία δηλαδή το καλοκαιράκι θα σε βρω εκεί ε ε?

annanas είπε...

και νωρίτερα στην μεγάλη πόλη ;)

Σταλαγματιά είπε...

Λατρεύω το Πήλιο !!
Ζηλεύω κι εγώ θα ήθελα να είμαι αυτήν την άγια μέρα εκεί με φόντο το υπέροχο γαλάζιο και το πράσινο της φύσης !!

Φιλιά

jtv είπε...

Tωρα εγω τι να πω;Που ζω σε μια μικρη επαρχιακη πολη [Βεροια],γεματη απο νερα και μπολικο πρασινο,που συνδυαζω βουνο και λιγο πιο μακρια,θαλασσα και που οι ανθρωποι ακομα χαμογελουν και μιλουν μεταξυ τους;
Ερχετε ομως η στιγμη που και αυτα τα βαριεσαι και θες να ζεις σε πιο εντονους ρυθμους.Παρ'ολα αυτα ψηφιζω ΠΗΛΙΟ.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ

roundel είπε...

Σταλαγματιά,
το καλοκαίρι που ήμουν εκεί κάθε μεσημέρι έβρεχε! Καλοκαιρινές μπόρες, ήταν πολύ όμορφα!
Μη ζηλεύεις αφού σου έφερα λίγο...
φιλί

jtv,
εγώ νομίζω ότι ο άνθρωπος είναι μυστήριο τρένο συνήθως θέλει αυτά που δεν έχει και αν τα αποκτήσει μετά θέλει άλλα!
Δε λέω είναι επικίνδυνα ωραία και η μεγάλη πόλη αλλά αυτό είναι κάτι άλλο...
Χρόνια πολλά σε' σένα και την φαμίλια σου!

Υ.Γ.Μπορούμε να ανταλλάξουμε σπίτια για λίγο, μόνο που το δικό μου είναι πολύ μικρό και θα έχετε ένα προβληματάκι χώρου!

Let open red and green είπε...

Συμφωνώ με το αγαπημένο Roundelaki!

Ο άνθρωπας θέλει αυτά που δεν έχει!
Δεν ξέρει γιατί θέλει αυτά που θέλει.
Δεν ξέρει γιατί δεν θέλει αυτά που δεν θέλει.

Ο άνθρωπας είναι πράγματι ένα μυστήριον τρένο.

Πάντα θέλει κάτι ακόμα... γιατί αν πάψει να νιώθει ένα ανικανοποίητο κενό... τότε φτερούγες θα φυτρώσουν στις ωμοπλάτες του και θα αποδημήσει ως αγγελούδι κυρίου από το μάταιο κόσμο τούτο...

Εντάξει, ας παίξουμε λίγο ακόμα εδώ, κυνηγώντας τις επιθυμίες που ποτέ δεν τελειώνουν...

(Αυτό ήρθαμε να κάνουμε ούτως ή άλλως)

Καλά είναι...

Αλλά αν θυμόμασταν -που και που λέω...- να βάλουμε το χέρι στο στήθος, να ρίξουμε το κεφάλι πίσω και χαμογελώντας να πούμε "πω πω τι καύλα... ευχαριστώ.. !"

Σίγουρα θα 'ταν ακόμα καλύτερα...

Τι τέλειες φωτογραφίες! Ζήτω το Πήλιο!
Ποιο Χωριό? Είχα κάτσει 11 μηνάκια στο Πήλιο... Το 'χα λατρέψει το μέρος... Ευλογημένο πράγματι βουνό (+θάλασσα)...

Τυχερό roundelaki... όμορφο πάσχα πέρασες!

roundel είπε...

Let open,
Ναι ήταν όμορφα!
11 μήνες ε? Θέλω να μάθω περισσότερα γι'αυτό!
Θα μου πεις κάποια στιγμή...
Το χωριό λέγεται Πουρί :)

Let open red and green είπε...

Το Πουρί είναι απ' τα ωραιότερα χωριά του Πηλίου (Πουρί και Κισσός best of best):

Είναι πολύ ήσυχο
Έχει τέλεια θέα
Είναι δίπλα στο κεφαλοχώρι της Ζαγοράς για ότι μπορεί κανείς να χρειαστεί
Έχει από κάτω τις 4 γαμάτες παραλίες του Χορευτού.

Το Πουρί είναι επίσης η πύλη του άγριου Πηλίου. Μετά τον Οβριό (όπου έχω πνίξει το Jimny μου και με τραβάγανε με σκοινιά) αρχίζει το προστατευμένο καταφύγιο των θηραμάτων. Δηλαδή όλη η απάτητη άγρια οροσειρά του Βόρειου Πηλίου που μόνο καρόδρομοι δασοπυρόσβεσης, μονοπάτια και κατσικόδρομοι τη διασχίζουν.

Εκεί πάνω μπορεί κανείς να μιλήσει πια αδιαμεσολάβητα με το θεούλη.

Συγχαρητήρια στους γονείς σου για την ωραία τους επιλογή...

Ήμουν από το 2001 από άνοιξη σε άνοιξη στην κορυφή του Πηλίου, ραντάρ, πάνω από τα Χάνια. Έφαγα τα χιόνια, τα ποτάμια, τις στάνες και τ' αγριολούλουδα με το κουτάλι. Γύρισα όλα τα χωριά από το Πουρί μέχρι το Τρίκερι. Στην ουσία για ένα χρόνο δεν κατέβηκα σχεδόν καθόλου Αθήνα...

Ωραία ήταν

roundel είπε...

Α μου το είχες πει αυτό με τον πνιγμό αλλά δεν θυμόμουν ότι ήταν εκεί!
Ναι είναι φανταστικά, καλά περιττό να πω ότι το σπίτι είναι ανοιχτό για τους αγαπημένους...