Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

Φτου και βγαίνω...

 
 
 
Tα παιδιά στη πόλη,
παραμερίζουν τις πολυκατοικίες
για να δουν ένα κομμάτι ουρανό,
κλοτσούν δυνατά τα αυτοκίνητα στους δρόμους
και φαντάζονται ότι παίζουν με μια μπάλα,
σπάνε τα παράθυρα του διαμερίσματος,
διαμελίζοντας τα πρέπει και τα είναι των μεγάλων,
τρέχουν γύρω γύρω από τα γραφεία των δημόσιων υπηρεσιών
και κάνουν τους γκρι όγκους να μοιάζουν με δέντρα,
σκάβουν υπομονετικά το ψυχρό πλακάκι 
με τη προσδοκία να πατήσουν λίγο χώμα,
αρπάζουν τη πλαστική μπάλα με την επωνυμία του Σκλαβενίτη,
βγαίνουν αυθόρμητα στην αλάνα μπροστά από τα ταμεία
και μετράνε χαμηλόφωνα πόντους,
κάνοντας το τοπίο να μοιάζει με παραλία.
Σκαρφαλώνουν με μανία στους πολυτελείς καναπέδες της τράπεζας,
κυλιούνται στα καθαρά πλακάκια προσπαθώντας να θυμηθούν 
αν η αίσθηση από το δροσερό γρασίδι μοιάζει λίγο με αυτό που βιώνουν,
αναπνέουν μεγάλα σύννεφα μολυσμένου αέρα
και τον ξερνάνε στις αυλές των σχολείων τους,
μαθαίνουν τις εποχές μέσα από τα βιβλία,
μαθαίνουν τα δέντρα και τα φύλλα 
μέσα από τυπωμένες εικόνες σε φτηνό χαρτί.
Τα παιδιά στο κόσμο των μεγάλων γίνονται και αυτά μεγάλα παιδιά
και αυτό θα πρέπει να το ονομάζουμε αθωότητα
και αυτό θα πρέπει να το ονομάζουμε ανεμελιά.
Η αθωότητα που ζει μέσα στα video games
η ανεμελιά που εγκλωβίζεται μέσα στο γυαλί της τηλεόρασης.
 

14 σχόλια:

ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ είπε...

To κομμάτι υπέροχο... πολυαγαπημένη η Φριτζίλα...

Λες να υπάρχει ακόμη μία τέτοια μορφή αθωότητας... στο κόσμο των μεγάλων; Μία μολυσμενη αθωότητα... θαρρώ!

50fm είπε...

Ομορφη η αθωότητα...
Φιλιά!

Δραπέτης είπε...

Τα παιδιά επαναστάτησαν! :)

Velvet2 είπε...

Μακάρι να ξαναγινόμουν παιδί
Κι ας μην έβλεπα
το γαλάζιο τ΄ ουρανού

Θα το ζωγράφιζα

"Φτου και βγαινω"
Μικρό παιδί κι εσυ...
Ακομα σ΄αρεσει να παίζεις

Ελα πιασε με..

Velvet2 είπε...

Πολυ ομορφη η ζωγραφια
....

jtv είπε...

Για κάποιους μεγαλύτερους
η αθωότητα και η ανεμελιά
γραφόταν στις αλάνες...
Σήμερα γράφεται στην τηλεόραση
και στους υπολογιστές...
Αύριο δεν ξέρουμε...
Όσο δεν προσαρμοζόμαστε στις εξελίξεις,το πρόβλημα θα διογκώνεται.Θα τις ξεχάσουμε αυτές τις λέξεις.
Και αποκλειστικά υπεύθυνοι θα
είμαστε εμείς...

roundel είπε...

*OΔΟΙΠΟΡΟΣ*
Καλώς μας ήρθες οδοιπόρε:)
Δύσκολα βρίσκεις αθωότητα στο κόσμο των μεγάλων...ναι ίσως μια μολυσμένη αθωότητα...

roundel είπε...

*50fm*
Όμορφη και σπάνια...
φιλί:)

roundel είπε...

*Δραπέτης*
Καλύτερε μου εαυτέ τα παιδιά δεν επαναστάτησαν ακόμα, όταν γίνει θα το καταλάβεις...

roundel είπε...

*Velvet2*
Έτσι είναι τα παιδιά καλέ μου βέλβετ ότι δε βλέπουν το φαντάζονται και το αποτυπώνουν με όποιο τρόπο μπορούν:)

Μεγάλο παιδί και γω, μ'αρέσει να παίζω σα μικρό παιδί...

Πάει...

roundel είπε...

*jtv*
Δε ξέρω αν η αντικατάσταση της αλάνας με την τηλεόραση είναι εξέλιξη...

Σίγουρα η τεχνολογία προχωράει και γεννιούνται πιο έξυπνα και εξελιγμένα μυαλά, αυτό καλό το βρίσκω...

Το θέμα είναι με τα βιώματα και τη γνώση να καταφέρουν κάποια στιγμή να αξιοποιήσουν αυτά που έχουν μέσα στο κεφάλι τους...

Μόνο αυτό εύχομαι...

jtv είπε...

Πιο έξυπνα και εξελιγμένα
μυαλά;;;;;;;
Δηλ.εμείς τι είμαστε;;;;
Τούβλα είμαστε;;;;;

Δυστυχώς,οι παλαιότεροι
βλέπουν τους νεότερους
διαφορετικά,όπως και οι
νεότεροι τους αμέσως μικρότερούς τους και πάει λέγοντας....
Και δεν εννοώ τους βλέπουν προς το καλό.
Γιατί νομίζουν πως αυτοί είναι μόνο και κανείς άλλος.
Πως ένας νεαρός θα βγάλει αυτά που έχει στο κεφάλι του,όταν δεν θα τον αφήνουν οι άλλοι;;;που έχουν την εντύπωση οτί είναι πιο ανώτεροι απ'αυτόν;;;

Βγήκαμε λίγο εκτός...πήγαμε στο χάσμα γενεών...αλλά και αυτό πάει παράλληλα με την αθωότητα.
Parallel Realities

roundel είπε...

*jtv*
Καλά είπαμε εμείς είμαστε και λίγο βλαμένα...χι χι:)

Έχεις δίκιο σε αυτό που λες εδώ κολλάει η επανάσταση που λέει ο δραπέτης...

Όσο μεγαλώνουμε η ευθύνη για το πως θα χειριστούμε τη ζωή μας είναι αποκλειστικά δική μας. Για να ζήσουμε όμως πέρα από τις προκαταλήψεις και τα πρέπει, ανακαλύπτοντας τα πραγματικά μας θέλω και είναι, χρειάζεται πραγματικά πολύ δουλειά.

Το χάσμα των γενεών γεφυρώνεται αν θέλουμε, γιατί μη ξεχνάς ότι όλοι από κάπου ξεκινήσαμε και όλοι κάπου πηγαίνουμε, στη διαδρομή συναντιόμαστε, ανταλλάσσουμε, χαιρετιόμαστε, αγαπιόμαστε και συνεχίζουμε.

Και αυτό το λέω γιατί οι μεγαλύτεροι έχουν γνώση και εμπειρία που μπορούν κατεβάζοντας τον εγωισμό τους να τη μοιραστούν και τα παιδιά έχουν τη νιότη και την ενέργεια...

Έτσι είναι οι παράλληλες πραγματικότητες φίλε μου, όλα κινούνται μαζί το ένα δίπλα στο άλλο, σχηματίζοντας γραμμές και καμπύλες...

Καλημέρα jtv! :)

Let open red and green είπε...

Θα συμφωνήσω με τον jtv και απ' την καλή και απ' την ανάποδη:

αυτό που οι παλιοί αναπολούν στα παιδικά τους χρόνια, αυτός χαμένος "μαγικός κήπος", ο "παλιός καλός καιρός" όπου όλα μύριζαν χώμα και γιασεμί και πικροδάφνη...

...εξακολουθεί να υπάρχει και Αυτή Τη Στιγμή σε όλο του το μεγαλείο!

Δε χάλασε ο κόσμος! Η αμεσότητα της αίσθησης και του βιώματός μας έχει ισοπεδωθεί.

Αυτή είναι η διαδικασία της ενηλικίωσης αγαπητοί μου...

Πάρτε ένα μικρό παιδί για παράδειγμα. Σας φαίνεται εγκλωβισμένο ...κι όμως αισθάνεται τον κόσμο πιο έντονα.

Σας φαίνεται αλλοτριωμένο ...κι όμως είναι πιο ελεύθερο.

Σας φαίνονται οι σημερινές ντομάτες πλαστικές και τα παγωτά ψεύτικα...

κι όμως τα παιδιά τα απολαμβάνουν τόσο όσο κι εσείς απολαμβάνατε τις ντομάτες και τα παγωτά του '80, τίγκα στα λιπάσματα και τα συντηρητικά.

Ο κόσμος δεν ισοπεδώθηκε στο διάστημα που πέρασε από τα παιδικά μας χρόνια! Είναι πάντα ένας κήπος μαγικός: για κείνους που έχουν αγνή την καρδιά, τα μάτια καθαρά και τη μύτη ανοιχτή στα αρώματα του Εδώ Και Τώρα...



Γειά σου Roundel! καλώς ήρθες πίσω στα λεκανο-πεδινά μας λημέρια...

Έρχεται απόψε στο "Βοτανικό" της Πετρούπολης ο Δήμαρχος της Marinaleda... Λίγη από την αισιοδοξία του μας είναι απαραίτητη...